تنبلی چشم؛ ضرورت شناسایی اختلالات بینایی در سال‌های نخست زندگی

کیاپرس/عضو هیأت علمی دانشگاه علوم پزشکی مشهد در بخش دیگری از سخنان خود، آمبلیوپی یا تنبلی چشم را از اختلالات مهم دوران کودکی دانست و اظهار کرد: آمبلیوپی نوعی کاهش بینایی ناشی از تکامل غیرطبیعی سیستم بینایی است که شدت آن با وجود یک ضایعه ساختاری متناسب در چشم توضیح داده نمی‌شود.

به گزارش کیاپرس از وبدا، دکتر فرید شکرچیان، فلوشیپ اکولوپلاستیک و استرابیسم، سه عامل اصلی ایجاد آمبلیوپی را استرابیسم یا انحراف چشم، عیوب انکساری و محرومیت بینایی عنوان کرد و افزود: عواملی مانند آب‌مروارید مادرزادی، کدورت قرنیه و افتادگی شدید پلک، در صورت اختلال در تشکیل تصویر واضح روی شبکیه، می‌توانند روند طبیعی تکامل بینایی را مختل کنند.

شکرچیان با تأکید بر اهمیت سال‌های نخست زندگی در تکامل بینایی کودکان تصریح کرد: اگر اختلالات مؤثر بر بینایی در این دوران شناسایی و درمان نشوند، ممکن است کاهش بینایی پایدار ایجاد شود. به همین دلیل، تشخیص زودهنگام و آغاز درمان در زمان مناسب اهمیت زیادی دارد.

وی با اشاره به نقش عیوب انکساری در بروز تنبلی چشم گفت: اختلاف قابل‌توجه نمره دو چشم یا اصلاح‌نشدن عیوب انکساری ممکن است مانع تشکیل تصویر واضح در چشم‌ها شود. در چنین شرایطی، مغز ممکن است تصویر چشم دارای دید ضعیف‌تر را سرکوب کند و آمبلیوپی شکل بگیرد.

اصلاح علت زمینه‌ای؛ نخستین گام در درمان تنبلی چشم

شکرچیان با تشریح اصول درمان آمبلیوپی اظهار کرد: انتخاب روش درمان به علت زمینه‌ای اختلال بستگی دارد. اصلاح عیوب انکساری با عینک، درمان عوامل مسدودکننده مسیر بینایی و در صورت نیاز، بستن چشم سالم برای تحریک چشم مبتلا به آمبلیوپی، از جمله روش‌های درمانی مورد استفاده هستند.

وی افزود: برنامه درمانی باید با توجه به سن بیمار، شدت کاهش بینایی و شرایط بالینی تعیین شود و پیگیری منظم برای ارزیابی پاسخ به درمان ضرورت دارد.