# قسمت اول و دوم  خاطرات حجت الاسلام والمسلمین سید حسن خمینی از بیماری امام خمینی(ره)

- پیوند: https://kiapress.ir/%d9%82%d8%b3%d9%85%d8%aa-%d8%a7%d9%88%d9%84-%d9%88-%d8%af%d9%88%d9%85-%d8%ae%d8%a7%d8%b7%d8%b1%d8%a7%d8%aa-%d8%ad%d8%ac%d8%aa-%d8%a7%d9%84%d8%a7%d8%b3%d9%84%d8%a7%d9%85-%d8%b3%db%8c%d8%af-%d8%ad/
- منتشرشده: 2020-05-31T14:06:47+03:30
- نویسنده: kiapressadmintest

کیاپرس :سید حسن خمینی، یادگار امام از ایام بیماری امام اینگونه نقل خاطره می کند:
جلسه منظم سران بود، هفته ای یک جلسه، اگر‌‎ ‎‌خبر خاصی در مملکت بود هفته ای دو جلسه،
بستگی به موقعیت داشت؛ ولی‌‎ ‎‌حداقل هفته ای یک جلسه را با هم داشتند که غالبا ماهی
یک بار به خانه ما‌‎ ‎‌می افتاد. دوره ای بود. وقتی به خانه ما می آمدند عملکرد یک 
ماهه را به آقا‌‎ ‎‌عرضه می کردند. من از بیرون و از مدرسه می آمدم. وقتی رسیدم که 
آقا در‌‎ ‎‌حال آمدن بودند.

[ ⌊قسمت اول خاطرات حجت الاسلام سید حسن خمینی از بیماری امام⌉ ](https://static3.jamaran.news/servev2/bTBQEgSaLuan/PBG64w6wfqErp47D1W9w0Jpfa8fpMiBcptkcLd6IQr4,/%D8%A8%DB%8C%D9%85%D8%A7%D8%B1%DB%8C+%D8%A7%D9%85%D8%A7%D9%85+%D8%AE%D9%85%DB%8C%D9%86%DB%8C.jpg)

[جی پلاس:](https://www.jamaran.news/%D8%A8%D8%AE%D8%B4-%D8%AC%DB%8C-%D9%BE%D9%84%D8%A7%D8%B3-70)
حجت الاسلام و المسلمین سید حسن خمینی درباره دوره بیماری امام و چگونگی تشخیص آن خاطراتی
را نقل کرده اند که به مناسبت فرا رسیدن ایام رحلت پیر و مرادمان خمینی کبیر منتشر 
می شود اما به دلیل طولانی بودن این خاطرات قسمت بندی شده اند. آنچه در ادامه می خوانید
قسمت اول این خاطرات است:

 

روز سی و یکم اردیبهشت ماه در خانه ما جلسه دوره ای سران کشور بود.‌‎ ‎‌روز شنبه هم
بود که سه شنبه اش آقا را عمل کردند. یک چند وقتی بود آقا‌‎ ‎‌پشت سر هم حالشان بد 
می شد، یعنی مثلاً هفته ای یک بار، ما هم واقعا‌‎ ‎‌اعصابمان ناراحت بود، به طوری که
الآن هم یادآوری آن روزها برای من‌‎ ‎‌ناراحت کننده است. حتی بعد از فوت آقا، یک روز
آقا مسیح داشت‌‎ ‎‌می دوید و از طرف حسینیه می رفت بالا (حدود بیست روز از فوت آقا 
گذشته‌‎ ‎‌بود) یکدفعه گرفتمش، گفتم: اینطور نرو، چون یاد آن روزها می افتم که آدم‌‎ ‎‌
تنش می لرزد. به هر حال آقا تقریبا هر یک هفته یک بار حالشان بد می شد و‌‎ ‎‌می خوابیدند.
تا اینکه دوباره حالشان خوب می شد. دوباره یک هفته بعد‌‎ ‎‌اینجوری می شدند. یک ماهی
بود که چنین وضعیتی داشتیم. به راستی، نه روز‌‎ ‎‌داشتیم و نه شب، هر روز منتظر بودیم
که خبری بشود.‌

 

جلسه هم جلسه سران سه قوه بود که اعضایش، آقای خامنه ای، آقای‌‎ ‎‌هاشمی، بابا (مرحوم
حاج سید احمد آقا)، آقای میر حسین موسوی و آقای‌‎ ‎‌اردبیلی، این پنج نفر بودند. این
جلسه منظم سران بود، هفته ای یک جلسه، اگر‌‎ ‎‌خبر خاصی در مملکت بود هفته ای دو جلسه،
بستگی به موقعیت داشت؛ ولی‌‎ ‎‌حداقل هفته ای یک جلسه را با هم داشتند که غالبا ماهی
یک بار به خانه ما‌‎ ‎‌می افتاد. دوره ای بود. وقتی به خانه ما می آمدند عملکرد یک 
ماهه را به آقا‌‎ ‎‌عرضه می کردند. من از بیرون و از مدرسه می آمدم. وقتی رسیدم که 
آقا در‌‎ ‎‌حال آمدن بودند. یادم هست که آقا آمدند و رفتند داخل. من هم رفتم داخل‌‎ ‎‌
و پشت سر آنها نشستم تا ببینم چه می گویند؟! خوب حس کنجکاوی است،‌ ‎‌همیشه می رفتیم،
نه اینکه حالت خاصی باشد. آقا هم آمدند. طبق معمول آقا‌‎ ‎‌رفتند به دیوار تکیه دادند،
آقایان هم با احترام و دو زانو مقابل ایشان نشستند.‌‎ ‎‌آقا صحبتهایشان را کردند و 
بعد که می خواستند بروند، همگی دست آقا را‌‎ ‎‌بوسیدند. آن روز خیلی کمتر از دفعات 
قبل و حدود ۱۰ دقیقه ای بیشتر‌‎ ‎‌نماندند و رفتند. بعد بابا برگشت داخل و همه را جمع
کرد. قبل از آن هم‌‎ ‎‌احتمالاً حرف زده بودند، اما آن موقع من در خانه نبودم. این 
پنج نفر یک‌‎ ‎‌گوشه دیوار مثلاً در حد دو متر نشستند. بابا می خواست آهسته حرف بزند
که‌‎ ‎‌کسی دیگر هم متوجه نشود. گوشه دیوار همه سرها رفت توی هم. یک حالت‌‎ ‎‌خاصی،
این پنج نفر به صورت فشرده نشستند و در گوشی صحبت می کردند.‌‎ ‎‌ما نمی فهمیدیم چه 
می گویند! حدود یک ربع اینطوری بود، ما دیدیم چیزی‌‎ ‎‌نمی گویند، بلند شدیم و رفتیم.
گفتیم لابد مساله ای پیش آمده است. اولین بار‌‎ ‎‌نبود، البته من تا حالا به این صورت
ندیده بودم، عمل کنند، بلند شدند؛ ولی با‌‎ ‎‌اشاره و یواش با هم صحبت می کردند. مثلاً
چهره آقای میرحسین موسوی را‌‎ ‎‌من به یاد دارم که بلند شد در حالی که خیلی برافروخته
بود. بقیه چهره ها یادم‌‎ ‎‌نیست. آمدند و رفتند داخل بیمارستان. خوب با زمینه ای که
ما از قبل داشتیم،‌‎ ‎‌آرام آرام مطلب دستمان می آمد. من بلند شدم و رفتم دفتر. یک 
گروه‌‎ ‎‌پزشکی بود که نشسته بودند و این پنج نفر هم رفتند آنجا. صحبتهایی در آنجا‌‎ ‎‌
بود که ما از بیرون شنیدیم. ‌

‌‌

برشی از کتاب فصل صبر؛ ناشر موسسه تنظیم و نشر آثار امام خمینی چاپ چهارم(۱۳۸۸)؛ ص 
۳۳-۳۴٫

# 󠀁[ قسمت دوم خاطرات حجت الاسلام سید حسن خمینی از بیماری امام ](https://www.jamaran.news/%D8%A8%D8%AE%D8%B4-%D8%B2%D9%86%D8%AF%DA%AF%DB%8C-%D8%A8%D9%87-%D8%B3%D8%A8%DA%A9-%D8%B1%D9%88%D8%AD-%D8%A7%D9%84%D9%84%D9%87-83/1441520-%D9%82%D8%B3%D9%85%D8%AA-%D8%AF%D9%88%D9%85-%D8%AE%D8%A7%D8%B7%D8%B1%D8%A7%D8%AA-%D8%AD%D8%AC%D8%AA-%D8%A7%D9%84%D8%A7%D8%B3%D9%84%D8%A7%D9%85-%D8%B3%DB%8C%D8%AF-%D8%AD%D8%B3%D9%86-%D8%AE%D9%85%DB%8C%D9%86%DB%8C-%D8%A7%D8%B2-%D8%A8%DB%8C%D9%85%D8%A7%D8%B1%DB%8C-%D8%A7%D9%85%D8%A7%D9%85)󠁿

حجت الاسلام سید حسن خمینی در خاطرات خود از روزهای بیماری امام اینگونه نقل خاطره 
می کند: مادرم آن لحظه های آخر ساعت سه بعد از ظهر روز سیزدهم خرداد ماه به‌‎ ‎‌من 
گفتند که: دکترها می گویند: یک درصد دیگر احتمال موفقیت وجود‌‎ ‎‌دارد. من گفتم: نه،
این حرفها چیست؟!‌

[ ⌊قسمت دوم خاطرات حجت الاسلام سید حسن خمینی از بیماری امام⌉ ](https://static3.jamaran.news/servev2/gkB9s0PmmODp/PBG64w6wfqErp47D1W9w0Jpfa8fpMiBcptkcLd6IQr4,/%D8%A8%DB%8C%D9%85%D8%A7%D8%B1%DB%8C+%D8%A7%D9%85%D8%A7%D9%85+%D8%AE%D9%85%DB%8C%D9%86%DB%8C+.jpg)

[جی پلاس:](https://www.jamaran.news/%D8%A8%D8%AE%D8%B4-%D8%AC%DB%8C-%D9%BE%D9%84%D8%A7%D8%B3-70)
حجت الاسلام و المسلمین سید حسن خمینی درباره دوره بیماری امام و چگونگی تشخیص آن خاطراتی
را نقل کرده اند که به مناسبت فرا رسیدن ایام رحلت پیر و مرادمان خمینی کبیر منتشر 
می شود اما به دلیل طولانی بودن این خاطرات قسمت بندی شده اند. آنچه در ادامه می خوانید
قسمت دوم این خاطرات است:

در جلسه پزشکی، آقای دکتر طباطبایی بودند، آقای دکتر عارفی بودند،‌‎ ‎‌ظاهرا آقای دکتر
پورمقدس هم بودند، با چند نفر دیگر. آنچه در جلسه‌‎ ‎‌گذشت، من اطلاع ندارم اما در 
همین زمان پسر آقای هاشمی به من تلفن زد‌‎ ‎‌که: حسن چی شده؟ من دفترچه خاطرات بابایم
را داشتم، ورق می زدم، دیدم‌ ‎‌که نوشته: امشب با حاج سید احمد آقا در مورد حال آقا
صحبت کردیم.‌

‌‌

من هم آن لحظه واقعا نمی دانستم جریان چیست؟! گفتم: نمی دانم، آقا‌‎ ‎‌الآن آمدند پیش
اینها نشستند و حالشان هم خوب بود. این موضوع برای ما‌‎ ‎‌باز یک حالت سوءظن دیگری 
بود. کار آرام آرام جلو رفت. تا اینکه من‌‎ ‎‌یک بار با پدرم مطرح کردم و ایشان هم 
گفت که: بله، بیماری جدی است. در‌‎ ‎‌مورد عمل با مادرم صحبت می کردم و واقعا تصور 
ما این بود که عمل برای‌‎ ‎‌یک فرد هشتاد و پنج ساله، نود ساله خیلی سنگین است. ما 
خیلی تند بودیم که‌‎ ‎‌مثلاً نباید جراحی بکنند. اما بالاخره تصمیم پزشکان پخته تر 
و سنجیده تر بود‌‎ ‎‌و یکی از آقایان دکترها می گفت ما در جلسه پزشکی همه به این نتیجه‌‎ ‎‌
رسیدیم که آقا باید عمل بشوند. یعنی هیچ نظر مخالفی نبود غیر از یک نفر و‌‎ ‎‌ایشان
هم به این علت مخالف بود که می گفت: اگر این کار صورت گیرد و‌‎ ‎‌نتیجه خوب نباشد، 
با مردم مشکل خواهیم داشت. یعنی این مساله هم بود.‌‎ ‎‌ایشان می گفت که: چندین دکتر
که بودیم، همه بلااستثنا می گفتند، باید‌‎ ‎‌حضرت امام عمل شوند، هیچ راه دیگری هم 
وجود ندارد. خود ایشان‌‎ ‎‌می گفتند: من موافق این عمل بودم، چون می دیدیم غیر از عمل
جراحی هیچ‌‎ ‎‌راه دیگری نیست. اما عملاً می دیدم که دلم نمی آمد. یعنی عواقب کار را
که‌‎ ‎‌می دیدم، احتمال اینکه ایشان از زیر عمل بیرون بیایند، خیلی ضعیف بود.‌‎ ‎‌ایشان
می گفتند: ما رفتیم خدمت آقا. وارد که شدیم، آقا نشسته بودند.‌‎ ‎‌نمی توانستیم حاشیه
برویم. در دو سه کلام گفتیم: آقا خلاصه باید عمل شوید.‌‎ ‎‌برخلاف آن چیزی که ما همه
دکترها تصور می کردیم، آقا بلافاصله گفتند:‌‎ ‎‌«بسیار خوب، هیچ مساله ای ندارد» و 
بلند شدند، از در آمدند بیرون.‌

 

واقعا حالا آدم وقتی برمی گردد و خاطرات را مرور می کند، متوجه‌ ‎‌می شود که این اواخر
در چهره آقا به راحتی دیده می شد که عزم رفتن دارند.‌‎ ‎‌بخصوص بعد از عمل، واقعا چشمهایمان
را بسته بودیم. نه من، بلکه همه.‌‎ ‎‌نمی خواستیم این واقعیت که هر انسانی رفتنی است
و طبیعتا آقا هم خواهند‌‎ ‎‌رفت را باور کنیم. سریع فکرمان را برمی گرداندیم که ابدا
اینطور نیست و‌‎ ‎‌نخواهد شد. حتی آن لحظه های آخر. ‌

مادرم آن لحظه های آخر ساعت سه بعد از ظهر روز سیزدهم خرداد ماه به‌‎ ‎‌من گفتند که:
دکترها می گویند: یک درصد دیگر احتمال موفقیت وجود‌‎ ‎‌دارد. من گفتم: نه، این حرفها
چیست؟!‌

بعدها که روی این نکته فکر می کردم، می دیدم که ما هیچ نمی خواستیم‌‎ ‎‌این واقعیت 
را قبول کنیم. البته همه همین طور بودند. اما آقا خودشان واقعا‌‎ ‎‌می خواستند بروند. ‌

‌‌

برشی از کتاب فصل صبر؛ ناشر موسسه تنظیم و نشر آثار امام خمینی چاپ چهارم(۱۳۸۸)؛ ص 
۳۴-۳۷
