کیاپرس/ما از سلامت زیر پوست شهر تقریباً هیچ اطلاعی نداریم؛ یا دست‌کم آن‌قدر که باید، نمی‌دانیم در محله‌های دور از چشم، میان خانواده‌های کم‌درآمد، سالمندان تنها، کودکان محروم و کسانی که دسترسی آسانی به خدمات درمانی ندارند، چه می‌گذرد.

به گزارش کیاپرس از پایگاه خبری متخصصین بهداشت ایران، سلامت فقط آمار مراجعه به مراکز بهداشتی درمانی و تعداد تخت‌های بیمارستانی نیست؛ گاهی در خانه‌ای نم‌زده، سفره‌ای کوچک، اضطرابِ بیکاری یا ناتوانی در خرید دارو خودش را نشان می‌دهد.

با اینحال، هر وقت سخن از سلامت به میان می‌آید، انگار نخستین پاسخ آماده است: همایش، کنگره، اجلاس و نشست تخصصی.

سالن‌ها پر می‌شوند، سخنرانی‌ها انجام می‌شود، عکس‌ها منتشر می‌شوند و بیانیه‌ای هم به یادگار می‌ماند؛ اما بعد از خاموش‌شدن چراغ سالن‌ها، معلوم نیست چه چیزی در زندگی روزمره مردم تغییر کرده است. برگزاری برنامه، به‌خودی‌خود، نه نشانه بهبود سلامت است و نه جایگزین خدمت‌رسانی.

مسئله این نیست که نشست علمی بی‌فایده است؛ مسئله آنجاست که گاهی «برگزاری» را با «اثرگذاری» اشتباه می‌گیریم. درباره سلامت حرف می‌زنیم، اما از خودمان نمی‌پرسیم کدام محله پزشک در دسترس ندارد، کدام خانواده از هزینه درمان می‌گذرد، چه کسانی برای یک مشاوره ساده ساعت‌ها راه می‌روند و کدام گروه‌ها اصلاً در آمارها دیده نمی‌شوند.

بدون شناخت این واقعیت‌ها، سیاست‌ گذاری بیشتر شبیه حدس‌ زدن است تا پاسخ‌دادن به نیاز مردم.

سلامت شهر از روی سنِ همایش‌ها سنجیده نمی‌شود؛ باید آن را در دسترسی عادلانه به درمان، کیفیت زندگی، امنیت روانی، هوای قابل‌ تنفس، تغذیه مناسب و امکان پیشگیری دید.

برای شناخت این تصویر پنهان، به داده‌های دقیق و محله‌محور، گفت‌وگو با مردم و حضور پیوسته نهادهای مسئول در میدان نیاز داریم؛ نه فقط گزارش‌هایی که در پوشه‌ها بایگانی می‌شوند و در سامانه سیب ثبت می شوند یا وعده‌ هایی که هر سال با عنوانی تازه تکرار می‌شوند.

تا وقتی ندانیم زیر پوست شهر چه می‌گذرد، نمی‌توانیم با اطمینان بگوییم حال شهر خوب است. شاید وقت آن رسیده که به‌جای افزودن یک اجلاس دیگر به تقویم، بپرسیم نتایج اجلاس‌های قبلی کجا دیده می‌شود و کدام زندگی را بهتر کرده است. مردم به مراسم بیشتر نیاز ندارند؛ به خدماتی نیاز دارند که به‌موقع، در دسترس و متناسب با واقعیت زندگی‌شان باشد.