# روایتی متفاوت از روزگار کودکی و نوجوانی سید محمود دعایی از زبان خودش

- پیوند: https://kiapress.ir/%d8%b1%d9%88%d8%a7%db%8c%d8%aa%db%8c-%d9%85%d8%aa%d9%81%d8%a7%d9%88%d8%aa-%d8%a7%d8%b2-%d8%b1%d9%88%d8%b2%da%af%d8%a7%d8%b1-%da%a9%d9%88%d8%af%da%a9%db%8c-%d9%88-%d9%86%d9%88%d8%ac%d9%88%d8%a7%d9%86/
- منتشرشده: 2022-06-08T15:25:04+03:30
- نویسنده: kiapressadmintest

کیاپرس : مرحوم حجت الاسلام و المسلمین سید محمود دعایی به روایتی از چگونگی به دنیا
آمدنش، سختی های بزرگ شدنش و… پرداخته است.

![روایتی متفاوت از روزگار کودکی و نوجوانی سید محمود دعایی از زبان خودش](https://
static1.jamaran.news/thumbnail/0rrG2fALb0Gh/kftOZWraiFm9PM1Rxi22rcAakDOsrBGdobLolpyHk2jmWcgdmlXHqbtrCqhu6f3J9_G4aHSPIPjV9yE8zecLkqqqkZOyymm1/%
D9%BE%D8%B1%D8%AA%D8%B1%D9%87+%D8%B3%DB%8C%D8%AF+%D9%85%D8%AD%D9%85%D9%88%D8%AF+%
D8%AF%D8%B9%D8%A7%DB%8C%DB%8C.jpg)

، مرحوم حجت الاسلام و المسلمین** سید محمود دعایی** که در پانزدهم خرداد ماه سال ۱۴۰۱
دعوت حق را لبیک گفت، در گفت و گویی که در کتاب خاطراتش به چاپ رسیده درباره تاریخ 
تولد و دوران کودکی اش اینگونه روایت کرده است:

 

من **سید محمود دعایی** در بیست و هفتم فروردین ماه ۱۳۲۰ ‌‎ ‎‌مصادف با میلاد حضرت 
رسول‌‎ ‎‌(ص) در یزد متولد شدم. پدرم مرحوم‎ ‎‌حاج سید محمد دعایی‌‎ ‎‌یزدی معروف به
سید محمد زارچی از روحانیون ‌‎ ‎‌و وعاظ معروف یزد بودند که در دوران رضاشاه در مورد
خلع لباس و ‌‎ ‎‌برداشتن عمامه و تلاش هایی که دولت رضاخان برای تجدد و کشف ‌‎ ‎‌حجاب
انجام می داد، مقاومت کرده و در منبر و محافل علیه برنامه ها‌‎ ‎‌و ‌‎ ‎‌اقدامات ضد
اسلامی رضاخان صحبت و تلاش می کردند. به همین دلیل ‌‎ ‎‌هم بازداشت شدند و بعد از مدتی
توقیف به دلیل موقعیت اجتماعی که‎ ‎‌داشتند از زندان به تبعید محکوم شدند و سال ها‌‎ ‎‌
در کرمان در تبعید بودند.‎ ‎‌ایشان در کرمان در مسجد وکیل بازار اقامه نماز جماعت می
کردند و در ‌‎ ‎‌همان مسجد شبهای جمعه دعای کمیل می خواندند، صبح های جمعه ‌‎دعای ندبه
می خواندند علاوه بر آن مسجد به مجالس دیگری هم دعوت ‌‎ ‎‌می شدند و مورد توجه و علاقه
مردم متدین کرمان قرار داشتند. بعد از ‌‎ ‎‌سپری شدن مدت تبعید از کرمان به یزد رفتند
اما‌‎ ‎‌اجازه خروج از منزل‎ ‎‌را نداشتند و تحت نظر بودند. در همین زمان عیال اولشان
که دختر ‌‎ ‎‌عموی ایشان و مادر اخوان من بودند در جوانی فوت می کند. بعد از آن‎ ‎‌
مرحوم پدرم با دختر عموی دیگرش ازدواج می کند و خداوند پسری به ‌‎ ‎‌آنها عنایت می 
کند اما این پسر در طفولیت به دلیل سقوط در حوض آب ‌‎ ‎‌می میرد و این شائبه ایجاد 
می شود که تحمل فرزند جدید در خانواده شان ‌‎ ‎‌به دلیل رقابتی که بین فرزندانشان هست،
احتمالا سخت باشد.‌

‌‌

به دنبال آن همسر دوم ایشان هم جدا می شود و ایشان با دوستانشان ‌‎ ‎‌در کرمان مکاتبه
کرده، مشکل خودشان را در میان می گذارند و از آنها‌‎ ‎‌می خواهند که برای یک زندگی‌‎ ‎‌
آرام و راحت در کرمان همسری با‌‎ ‎‌ویژگی های اخلاقی و معنوی و اعتقادی مورد نظر ایشان
انتخاب کنند که‎ ‎‌در عین حال صاحب فرزند هم نشود. تصادفا مادر من که در جوانی به‎ ‎‌
ازدواج شوهر عمه اش مرحوم حاج غلامحسین متقی از افراد متمکن و ‌‎ ‎‌متدین و شریف کرمان
ـ البته بعد از فوت عمه اش ـ درآمده و با وجود ‌‎ ‎‌زندگی خوب از ایشان فرزندی نیاورده
و این تصور ایجاد شده بود که ‌‎ ‎‌نازا است، برای این وصلت انتخاب می شود.‌

 

‌‌مادرم حتی در سفر به کربلا و در اولین لحظه ای که به حرم مشرف‎ ‎‌شده بود از امام
حسین (ع) خواسته بود که واسطه بشود و خداوند به ‌‎ ‎‌ایشان فرزندی عنایت کند. حتی شرط
کرده بود که اگر فرزندش پسر ‌‎ ‎‌باشد، اسمش را حسین بگذارد. به هر حال نداشتن فرزند
و زندگی‌‎ ‎‎‌سوت و کور منجر به جدایی مادرم از ازدواج اولش می شود و این‎ ‎‌ذهنیت 
به وجود می آید که نازاست. بنابراین وقتی پدرم از دوستانش در ‌‎ ‎‌کرمان درخواست همسری
با این مشخصات می کند، طبیعتا‌‎ ‎‌آنها‌‎ ‎‌مادر‌‎ ‎‌مرا‌‎ ‎‌انتخاب می کنند، چراکه
او از لحاظ معنوی و اخلاقی و سنی مناسب و ‌‎ ‎‌در عین حال نازا بود.‌

‌‌

دوستان پدرم، مادرم را به اتفاق دایی ام به یزد می برند و مادرم در ‌‎ ‎‌همان جا به
عقد و ازدواج پدرم در می آید. در ابتدا زندگی خوبی هم‎ ‎‌داشتند منتهی مادرم از خداوند
فرزند می خواست و پدرم به فرزندان‎ ‎‌همسر اولش اکتفا می کرد. پس از به دنیا آمدن من
مادرم می خواست نام ‌‎ ‎‌مرا حسین بگذارد، اما پدرم نام محمود را انتخاب کرد. به همین
دلیل من‎ ‎‌نام فرزند اولم را حسین گذاردم تابه نذر مادرم با حضرت اباعبدالله (ع) ‌‎ ‎‌
عمل کرده باشم. در حقیقت من فرزند از خدا خواسته مادر و ناخواسته‎ ‎‌پدر هستم.‌

‌‎

پس از تولد من تا یکی ـ دو سال مادرم با سختی در کنار پدرم ماند و ‌‎ ‎‌بعد از آن ناگزیر
از پدرم جدا شد و به کرمان آمد.‌

‌‌من تا چهار سالگی نزد پدرم بودم بعد از آن، مادرم با اصرار و تعهد‎ ‎‌عدم هر نوع 
مطالبه مخارج، من را از پدرم گرفت و در کرمان به تنهایی‌‎ ‎‌بزرگ کرد.‌

‌‌مادرم ابتدا با فروش جهیزیه و دو دانگ منزل پدر و اندک ‌‎ ‎‌اندوخته اش مرا با بزرگواری
و مشقت بزرگ کرد. چون سال های قحطی‌‎ ‎‌بعد از جنگ دوم جهانی بود و زندگی خیلی سخت 
می گذشت، مادرم در ‌‎ ‎‌خانه هایی که صاحبان متدینشان اتاق هایی در اختیار نیازمندان
قرار ‌‎ ‎‌می دادند، زندگی می کرد. سرانجام موفق شد در کارخانه ریسندگی کرمان ‌‎ ‎‌
که مدیر عامل آن یک نفر یزدی محترم بود و پدر مرا می شناخت به ‌‎ ‎‌کارگری مشغول شود.‌

 

‌‌از آن به بعد مادرم روزی ۸ ساعت در سه شیفت؛ هفته اول از ۶ ‌‎ ‎‌صبح تا ۲ بعدازظهر،
هفته دوم از ۲ بعدازظهر تا ۱۰ شب و هفته سوم از ‌ ‎‌۱۰ شب تا ۶ صبح، کار می کرد. مدت
۱۸ سال با روزی ۱۸ قران کار کرد‎ ‎‌تا این که بازنشسته شد. حقوق پایانی او حدودا ماهی
۶۰ تومان بود، ‌‎ ‎‌یعنی روزی دو تومان. بعد از بازنشستگی حقوق او به ماهی ۴۸ تومان‎ ‎‌
تقلیل یافت و تا پایان عمر همین مبلغ را دریافت می کرد.‌

‌‎

**در مکتب ‌خانه و مدرسه**

همان طور که گفتم مادرم با‌‎ ‎‌سختی مرا‌‎ ‎‌بزرگ کرد و به مکتب ‌‎ ‎‌فرستاد. ما آن
موقع در محله خواجه خضر کرمان در یک منزل که اتاقی ‌‎ ‎‌از آن به رایگان در اختیار 
ما‌‎ ‎‌گذارده شده بود، زندگی می کردیم. در آن ‌‎ ‎‌منطقه مکتب داری به نام ملا‌‎ ‎‌
طاهره که انسان بسیار متدین و شریفی بود، ‌‎ ‎‌زندگی می کرد. او محفلی داشت که تمام
فرزندان کوچک محل را‌‎ ‎‌به دور ‌‎ ‎‌آن جمع می کرد و آموزش قرآن می داد. هر کدام از
ما یک قوطی بزرگ ‌‎ ‎‌حلبی به صورت میز در جلویمان بود و قرآن را‌‎ ‎‌روی آن می گذاشتیم
و ‌‎ ‎‌یاد می گرفتیم. ظهرها‌‎ ‎‌نماز یادمان می داد. نماز را‌‎ ‎‌به صورت جماعت ‎‌
می خواندیم و سپس به منزل می آمدیم.‌

 

‌‌بعد از مکتب به مدرسه ابتدایی رفتم. مدرسه ابتدایی ۱۵ بهمن که در ‌‎ ‎‌همان محله 
واقع بود. من تا‌‎ ‎‌کلاس ششم را‌‎ ‎‌در همان مدرسه خواندم. ‌‎ ‎‌سال اول راهنمایی 
تا‌‎ ‎‌سیکل را‌‎ ‎‌هم در همانجا گذراندم و از سال اول ‌‎ ‎‌دبیرستان به دبیرستان نمونه
کرمان و سپس به دبیرستان فروغی و ‌‎ ‎‌دبیرستان ابوحامد رفتم. در همان زمان به دلیل
پایبندی ‌‎ ‎‌های عمیق مادرم ‌‎ ‎‌و تربیت ریشه ‌‎ ‎‌ای مذهبی، به معارف مذهبی علاقمند
شدم و تصمیم ‌‎ ‎‌گرفتم به سلک روحانیت در بیایم. یعنی ابتدا‌‎ ‎‌در حوزه علمیه کرمان
و ‌‎ ‎‌سپس قم به تحصیل بپردازم و دبیرستان را‌‎ ‎‌رها‌‎ ‎‌کنم.‌جماران

‌‎
